الفت لکهنویی

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فَ تِ لَ هَ] (اِخ) راجه الفت رای بهادر، معاصر واجد علی شاه. یکی از راجه های لکهنو در هندوستان یعنی از پادشاهان مجوس، و ادیب و شاعر بود. با اینکه بت پرست بود مرثیه هایی دربارهء وقعهء کربلا سروده، و اشعاری دیگر نیز دارد. مخمس زیر از جملهء مرثیه های او دربارهء حضرت امام حسین است:
السلام ای مدح تو آیات قرآن مبین
السلام ای ذات پاکت کعبهء علم و یقین
السلام ای پایه ات تاج سر عرش برین
السلام ای سایه ات خورشید رب العالمین
آسمان عز و تمکین آفتاب داد و دین.
ابر نیسان از کف جود تو گوهر یافته
کوه از فیض نگاهت لعل احمر یافته
آسمان از مهر مهرت زیب دیگر یافته
ای سپهر اعظم از فر تو زیور یافته
آفتاب از سایهء چتر تو افسر یافته.
نیست اهل آسمان را بر درت بی اذن بار
میکند گردون طواف روضه ات لیل و نهار
هرچه ناممکن بود آید ز تو بر روی کار
از غبار درگه عرش احترامت آشکار
کیمیاگر نسخهء گوگرد احمر یافته.
(از صبح گلشن ص32 و قاموس الاعلام ترکی ج 2).
و رجوع به الذریعه الی تصانیف الشیعه ج 9 قسمت اول شود.