الفنجگاه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ] (اِ مرکب) یا الفنجگه، جای اندوختن. جای گرد آوردن و جمع کردن. محل ذخیره. رجوع به الفنج و الفنجیدن و الفاختن شود :
این جهان الفنجگاه علم تست
سر مزن چون خر در این خانهء خراب.
ناصرخسرو.
الفنجگاه تست جهان زینجا
برگیر زود زاد ره محشر.ناصرخسرو.
جهان را مپندار دارالقرار
بل الفنجگاهی است دارالرحال.ناصرخسرو.