اللهبختی

«لغت نامه دهخدا»

[اَلْ لاه بَ](1) (ق مرکب)اَلاّبختی. در تداول فارسی زبانان بمعنی تصادفی. برحسب اتفاق و تصادف.
(1) - در تداول عوام «ه » تلفظ نشود.