«لغت نامه دهخدا»
[اَ مُ تَ ضا بِلْ لاه] (اِخ)لقب عبدالله بن محمدالمعتز باللهبن المتوکل، از خلفای عباسی. یک روز خلافت کرد (296 ه . ق.) وی شاعر بود، و در بغداد بدنیا آمد و به علم و ادب شوقی تمام داشت و نزد فصحای اعراب میرفت و از آنان دانش فرامیگرفت. او راست: «الزهر والریاض»، «البدیع»، «اشعارالملوک» و «طبقات الشعراء». دیوان شعری نیز دارد. (از اعلام زرکلی ذیل عبدالله بن محمد) (از معجم الانساب زامباور ج1 ص3). و رجوع به عبدالله بن محمد و هم مرتضی بالله شود.