الوه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لُوْ وَ] (ع اِ) چوب عود که بدان بخور کنند. ج، اَلاویَه. (مهذب الاسماء) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). بضم اول نیز بهمین معنی است. (ابوعبید جوالیقی ص44). و رجوع به اُلُوّ و اِلیَّه شود. || مسافت یک تیر پرتاب. (از منتهی الارب). غلوه. (از تاج العروس). || رفاهیت. فراخی زندگی. (از منتهی الارب) (از تاج العروس).