الهی سماوه ای

«لغت نامه دهخدا»

[اِ لا یِ سَ وَ] (اِخ)(شیخ...) نام وی عبدالله و از کبار عرفا و مشایخ نقشبندیه در عهد سلطان محمد فاتح بود. اصل او از سماوه از ولایت خداوندگار بود. نخست بتحصیل علوم شرعی پرداخت و زمانی به ایران سفر کرد و در حوزهء درس مولانا علی طوسی بود. سپس بسمرقند و بخارا و از آنجا به روم رفت و در هرات صحبت ملاجامی را درک کرد و سرانجام بوطن برگشت و به ارشاد پرداخت و در 896 ه . ق. در سماوه درگذشت. او راست: زادالمشتاقین و نجات الارواح. در تاریخ وفاتش گفته اند:
غریق رحمت حق شد از آنرو
شدش تاریخ «رحمت بر الهی».
(از ریحانه الادب ج1 ص102).