ام جندب

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ مِ جُ دَ] (ع اِ مرکب) بیدادی. (مهذب الاسماء) (آنندراج). جور و ظلم. (از المرصع). ستم. (منتهی الارب): وقعوا فی ام جندب؛ ستم کرده شدند. (از المرصع) (از منتهی الارب). || داهیه. (المرصع). بلا. (منتهی الارب). || غدر. (منتهی الارب). || ملخ. (المرصع).