امرؤالقیس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ رَ ءُلْ قَ](1) (اِخ) ابن عانس بن منذربن امرؤالقیس. شاعر مخضرمی و از مردم حضرموت بود که بعد از ظهور اسلام مسلمان شد و در اواخر عمر به کوفه رفت و در آنجا وفات یافت. وی صاحب قصیدهء مشهوری است که اول آن این بیت است:
تطاول لیلک بالاثمد
و نام الخلی و لم ترقد
که بعضی آنرا به امرؤالقیس بن حجر صاحب معلقه نسبت داده اند ولی از آنِ امرؤالقیس پسر عانس است. (از اعلام زرکلی چ2 ج1 ص352).
(1) - تلفظ صحیح کلمه در عربی بضم همزه و راء است ولی در تداول فارسی زبانان بصورت بالاست.