امید کوته شدن

«لغت نامه دهخدا»

[اُ تَهْ شُ دَ] (مص مرکب) کنایه از بناامیدی گراییدن :
چندانکه موی بیش ز پیری شود سپید
کوته شود امید چو شمع سحر مرا.
صائب (از آنندراج).