امیرالکبیر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رُلْ کَ] (اِخ) (ال ...) محمد بن محمد بن احمدبن عبدالقادربن عبدالعزیزبن محمد سنباوی مالکی ازهری، مشهور به الامیرالکبیر (1154-1232 م.). از دانشمندان بزرگ عرب. در سنبو متولد شد و بقاهره رفت و در علم مقامی بزرگ و شهرتی یافت و در قاهره درگذشت. از آثار اوست: 1 - اتحاف الانس فی العلمیه و اسم الجنس. 2 - بهجه الانس و الائتناس شرح زارنی المحبوب فی ریاض الاَس. 3 - حاشیه علی شرح الشیخ خالد علی مقدمته الازهریه. 4 - حاشیه علی شرح ابن هشام لمختصره الشذور. 5 - حاشیه علی مغنی اللبیب عن کتب الاعاریب. 6 - حاشیه علی اتحاف المرید شرح الشیخ عبدالسلام اللقانی. 7 - حاشیه علی شرح العشماویه ابن ترکی. 8 - حاشیه علی شرح الملوی علی السمرقندیه فی الاستعارات. 9 - ضوءالشموع علی شرح المجموع. 10 - الکوکب المنیر. 11 - المجموع. 12 - مطلع النیرین فیما یتعلق بالقدرتین. 13 - مناسک الامیر. 14 - الوظیفه الشاذلیه. (از معجم المطبوعات). و رجوع به همین کتاب و ریحانه الادب ج 1 ص109 شود.