امیلح

«لغت نامه دهخدا»

[اُ مَ لِ] (ع اِ) مصغر املح. (از معجم البلدان).
- ما امیلحه؛ چه شور گردانیده است آنرا، و فعل مصغر منحصر است به ما امیلحه و ما احیسنه [ و ما احیلاه ] و در سایر افعال نیامده. (ناظم الاطباء). و رجوع به اِملاح شود.
|| (اِخ) آبی است از آن بنی ربیعه الجوع. (از معجم البلدان).