امین بهله دوز سمرقندی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نِ بَ لَ زِ سَ مَ قَ] (اِخ) پسر استاد عوض. در بهله دوزی استاد و شاعر بود. از اوست:
می سازدم ز خندهء دندان نمای خویش
آن نازنین ضیافت شیر و شکر مرا.
(از تذکرهء روز روشن چ رکن زادهء آدمیت ص 83).