امین تبریزی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نِ تَ] (اِخ) میرزا امین، پسر میرزا نوری بیگ. شاعر و خوش خط بوده. در آخر عمر استیفاء شیراز را داشته. (قرن 11 هجری). از اوست:
نوگل من غنچه را خندان کند در زیر پوست
عشق او در سینه کار جان کند در زیر پوست
دیدهء بادام از آن سازد مشبک خانه را
تا تماشای رخت پنهان کند در زیر پوست.
(از تذکرهء نصرآبادی ص104) (از فرهنگ سخنوران).