امیون

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ می یو] (ع اِ) جِ اُمّیّ در حالت رفع. (از ناظم الاطباء). نانویسندگان. (ترجمان جرجانی مهذب عادل بن علی): و منهم امیون لایعلمون الکتاب الا امانی. (قرآن 2/78). و رجوع به امی شود.