اناء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع اِ) خنور. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). خنور آب. آب جامه. جای آب. (زمخشری چ دانشگاه ص152). ظرف. (غیاث اللغات) (آنندراج) (ناظم الاطباء). وعاء. (اقرب الموارد). آوند. (غیاث اللغات) (آنندراج). سبو. (ترجمان جرجانی مهذب عادل بن علی). آبخوری. آب دان. کوزه. باردان. ج، آنیه. جج، اوانی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
- اناء مصفی؛ لقب بولس. (یادداشت مؤلف).
-امثال: انائی که پر شد دگر کی پُرد؟ (بوستان)(1).
کل اناء یترشح بمافیه. (مجمع الامثال ص521).
(1) - مصراع اول بیت اینست: «تو خود را گمان برده ای پرخرد».