اناکاردیا

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (لاتینی، اِ)(1) بلاذر، و آن درخت هندی بزرگی است. میوه ای میدهد که به حب الفهم معروف است و در طب استعمال میشود. ابن الندیم گوید جد بلاذری صاحب فتوح البلدان بلاذر آشامید و بیمار شد و این است که او را بلاذری گویند. (از ایران باستان پیرنیا ج 1 ص101 و 102).
(1) - Anacardia.