انبسان

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِ) مخالفت. (از لغت فرس اسدی چ عباس اقبال ص390، چ دبیرسیاقی ص 148)(1) :
من آنگاه سوگند انبسان خورم
کزین شهر من رخت برتر برم.
بوشکور (از لغت فرس اسدی).
و رجوع به انیسان شود.
(1) - در لغت فرس انیسان است. مرحوم دهخدا در حاشیهء لغت فرس و همچنین در یادداشتهای خود به انبسان تصحیح کرده اند. در حاشیهء لغت فرس چ دبیرسیاقی نیز آمده: «ظاهراً صحیح انبسان و لغت پهلوی است». در برهان قاطع چ معین نیز انیسان است به معنی «بیهوده و خلاف و کذب و دروغ و مخالفت».