انبوت

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ] (اِ) ریشه و بیخ و اصل. (ناظم الاطباء). بیخ گیاه. (از شعوری ج 1 ورق 100 ب). || (اِخ) انبوت بن نابجن. از اجداد بخت النصر است. (از تاریخ سیستان ص34).