انبوییدن

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ دَ] (مص) بو کردن، کذا فی شرفنامه. (مؤید الفضلاء)(1). || در قنیه منقول از حاشیهء زفان گویاست که انبوییدن ستایش و بانگ کردن [ است ] چنانکه انبویدن (کذا). (مؤید الفضلاء). و رجوع به انبوییدن شود.
(1) - ظ. مصحف انبوییدن است.