انبهی

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ بُ] (حامص) مخفف انبوهی :
نز انبهی تواند آمد بگوش بانگ
نز دیدگان تواند رفتن برون نظر.مسعودسعد.
گوسفندان گر برونند از حساب
زانبهیشان کی بترسد آن قصاب؟مولوی.
بس سرای پر ز جمع و انبهی
پیش چشم عاقبت بینان تهی.مولوی.
ز انبهیّ برگ پنهان گشته شاخ
ز انبهیّ گل نهان صحرا و کاخ.مولوی.
و رجوع به انبوهی شود.