«لغت نامه دهخدا»
[اَ جُ] (ع اِ) جِ نَجد، زمینهای بلند. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || هو طلاّع انجد؛ او دانا و رسا در امور و غالب بر آنهاست. (از لسان العرب) (ناظم الاطباء). رجل انجد؛ نیک آزمایندهء کارها و درآینده و تصرف کننده در آن و نیک ماهر. طلاع الثنایا. (یادداشت مؤلف).