انداهیمان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِ) دوایی است که جریان شکم را نافع است. (آنندراج). امام محمد بن زکریای رازی در حاوی گوید انداهیمان(1) دوایی است کرمانی و معروف است بدیغورس بالخاصیه شکم براند. (از یادداشت مؤلف).
(1) - ن ل: اندهمان. انداهیمان. انداهمار.