انداینده

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ دَ / دِ] (نف)کاهگل کننده. اندودکننده. (فرهنگ فارسی معین). طاین. (یادداشت مؤلف) :
با گل انداینده اسگالیده گل
دستکاری می کند پنهان ز دل.مولوی.
|| زراندود کننده. (فرهنگ فارسی معین).