انداییدن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (مص)(1) انداویدن. (ناظم الاطباء). || اندودن. کاهگل گرفتن (بام، دیوار). گل مالیدن. (فرهنگ فارسی معین). کهگل کردن بر دیوار و آلودن. (غیاث اللغات) (آنندراج). || طمع کردن. || آرزومند شدن. (ناظم الاطباء).
(1) - صرف آن مانند زاییدن است. (از فرهنگ فارسی معین).