اندرآختن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ اَ تَ] (مص مرکب)فروبردن. فروکردن. (یادداشت مؤلف) :
سر تازانه خسرو اندرآخت (؟)
خرقه زان جایگه برون انداخت.سنایی.
و رجوع به آختن شود.