اندرپذیرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ پَ رُ تَ] (مص مرکب) قبول کردن :
بدو گفت کاین کودک شیرخوار
ز من روزگاری بزنهار دار
پدروارش از مادر اندرپذیر
از آن گاو نغزش بپرور بشیر.فردوسی.
و رجوع به پذیرفتن شود.