اندرجهیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ جَ دَ] (مص مرکب)بدرون جهیدن. جهیدن :
او مار بود و مار چو آهنگ او کنی
اندر جهد ز بیم بسوراخ تنگ غار.
منوچهری.
و رجوع به جستن و جهیدن شود.