اندرخورد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ خوَرْ / خُر] (ن مف مرکب) لایق و سزاوار و زیبا. (برهان قاطع). لایق و زیبا. (مؤید الفضلاء). لایق. زیبا. ازدر. اندرخور. اندرخورا. درخورد. شایان. فراخور. (از شرفنامهء منیری) :
مر زنان راست جامه اندرخورد
هرچه باشد رواست جامهء مرد.سنایی.
نیست هرکس در محبت مرد او
نیست اندرخورد هر دل درد او.
رکن الدین کرمانی.
زینت از بهر زن بود که بمرد
جز قزاکند نبود اندرخورد.لطیفی.