اندرخوردن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ خوَرْ / خُرْ دَ] (مص مرکب) سزاوار گشتن. مناسب بودن. شایسته بودن. (از ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). لایق شدن. مستحق شدن. روا بودن. پسندیده بودن. سزاوار بودن. (از ناظم الاطباء). لایق بودن. (فرهنگ فارسی معین) :
گرزم بد آهوش گفت از خرد
نباید جز آن چیز کاندرخورد.دقیقی.
بجز رای و دانش چه اندرخورد
پسر را که چونان پدر پرورد.فردوسی.
بدو گفت کای مهتر پرخرد
چنین گفته از تو کی اندرخورد.فردوسی.
از او هرچه اندرخورد با خرد
دگر بر ره رمز و معنی برد.فردوسی.
بدانگه که می چیره شد بر خرد
کجا خواب و آسایش اندرخورد.فردوسی.
چنین گفت کز رای مرد خرد
ره باده ساری نه اندرخورد.اسدی.
بهر خاشه ای خویشتن پرورد
بجز خاشه وی را چه اندرخورد.اسدی.
تلخ با شیرین کجا اندرخورد.مولوی.