اندرزمان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ زَ] (ق مرکب) در همان زمان. درهمان دم. فوراً. بی درنگ. فی الفور. (از یادداشتهای مؤلف) :
چو بیننده دیدارش از دور دید
هم اندرزمان زاو شود ناپدید.فردوسی.
هم اندرزمان طوس را خواند شاه
بفرمود لشکر کشیدن براه.فردوسی.
بدان تا فرستد هم اندرزمان
به مصر و به بربر چو باد دمان.فردوسی.
زواره بیامد هم اندرزمان
بهومان سخن گفت از پهلوان.فردوسی.
بگفت این و با گرز و تیر و کمان
سوی ببر جستن شد اندرزمان.
(گرشاسبنامه ص 55).
خواستم گفت خاکپای توام
عقلم اندرزمان نصیحت کرد.سعدی.