اندوه ستان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هْ سِ] (نف مرکب)اندوه زدا. گیرندهء اندوه. شادی بخش :
کار امروز بتر گشت که نومید شدم
از تو ای کودک شادی ده اندوه ستان.
فرخی.