اندوه کش

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هْ کُ] (نف مرکب)کشنده و ازبین برندهء اندوه. اندوه سوز. شادی آور :
رخی از آفتاب اندوه کش تر
شکر خندیدنی از صبح خوشتر.نظامی.
یکی شب از شب نوروز خوشتر
چه شب کز روز عید اندوه کش تر.نظامی.