«لغت نامه دهخدا»
[اَ دُهْ گُ دَ] (مص مرکب)شکستن اندوه. تسکین دادن و ازمیان بردن غم و غصه : کسی را که رود و می انده گسارد بود شعر من هرگز انده گسارش؟ناصرخسرو.