اندیشه سوز

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شَ / شِ] (نف مرکب)آنکه اندیشه را از بین ببرد. آنچه فکر و عقل را زایل کند :
سکندر بآهستگی یک دو روز
گذشت از سرخشم اندیشه سوز.نظامی.
بیا ساقی آن آب اندیشه سوز
که گر شیر نوشد شود بیشه سوز.حافظ.