انصاب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ نَصب. (منتهی الارب). رجوع به نصب شود. || جِ نُصُب. (از اقرب الموارد). سنگها که گرداگرد کعبه برپای می کردند و می پرستیدند و بر آنها ذبح و قربان می کردند. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). بتها که کفار می پرستیدند. (یادداشت لغت نامه).
- انصاب الحرم؛ حدهای حرم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). سنگها که بر کنار حرم نهاده بود. (مهذب الاسماء).
|| جِ نَصَب. (از ناظم الاطباء) (معجم متن اللغه). رجوع به نصب شود.