انفه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ فَ] (ع مص) ننگ داشتن. (مصادر زوزنی) (از منتهی الارب). اَنَف. رجوع به انف شود. || (اِ) کراهت. || آغاز. انفه الشی ء؛ آغاز چیزی و اول آن. (ناظم الاطباء). آغاز چیزی و اول آن. (آنندراج).
- انفه الصلوه؛ تکبیر اولی و در حدیث بضم همزه مروی است و صاحب قاموس گفته که صواب بفتحه است.
- انفه الصبی؛ بالیدگی کودک و آغاز آن. (ناظم الاطباء) (آنندراج).