«لغت نامه دهخدا»
[اَ گُ تِ مُ سَبْ بِ حَ / حِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) انگشت سبابه. انگشت شهادت: انگشت مسبحهء خود را بر زانوی او رسانیدند... حضرت خواجه انگشت مسبحهء خود را بر پیشانی او رسانیدند. (انیس الطالبین).