انگوزه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ زَ / زِ] (اِ) انغوزه. (ناظم الاطباء). رجوع به انغوزه شود.
- انگوزه در قند خوردن؛ کنایه از بازی و فریب خوردن. (آنندراج) :
ز شیرین کاری شیرین دلبند
فراوان خورده بود انگوزه در قند.
خسرو (از آنندراج).