انو

«لغت نامه دهخدا»

[اِنْوْ] (ع اِ) هنگام. (مهذب الاسماء). زمان. (ناظم الاطباء). || ساعتی از شب. (آنندراج) (منتهی الارب). || قسمتی از زمان مانند یکساعت گویند: مضی انو من اللیل. (ناظم الاطباء). ج، آناء. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (مهذب الاسماء). || نیمهء شب یا قریب به آن. (از اقرب الموارد).