انوا

«لغت نامه دهخدا»

[اَنْ] (از عربی، اِ) انواء :
ز بس بدایع چون بوستان پر از انوار
ز بس جواهر چون آسمان پر از انوا.
مسعودسعد.
شکوفه ها همه انوای باغ گردون است
که چون پدید شدند افتتاح کرد سما.
مسعودسعد.
مسایل انهار و مسایح امطار معابر سیحون بفضول انوا و سیول اندا پر کرده. (ترجمهء تاریخ یمینی). رجوع به انواء شود.