انیسون

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِ)(1) گیاهی که دانه های بسیار معطری دارد ولی با دانه های رازیانه غالباً مخلوط میشود. دانه های رازیانه دارای هشت شیار و دانه های انیسون که معمو آن را بادیان رومی میگویند دارای ده شیارند (بادیان ختایی غیر از آن است). (گیاه شناسی گل گلاب ص235). بذر رازیانهء رومی است و در آن حلاوت است و گرمتر است از نبطی. (قانون بوعلی سینا کتاب دوم چ تهران ص154). بادیان رومی. (نزهه القلوب). قسمی از بادیان رومی که زنبان و زنپان (زنیان) نیز گویند. (ناظم الاطباء). و آن را بعربی حلوه خوانند. (آنندراج). کمون الحلو. (منتهی الارب). و رجوع به دزی ج1 ص43 و تذکرهء ضریر انطاکی و تحفهء حکیم مؤمن و نیز رجوع به رازیانه شود.
(1) - L'anis. Anisum.