اوابد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ] (ع اِ) جِ آبده. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). جانور وحشی از این جهت که چون اغلب اوقات بمرگ طبیعی نمی میرد بلکه بکشتن و اهلاک دیگران، گویا جاودانه است. (آنندراج). رمندگان و اسبی که بدو صید کنند. (مهذب الاسماء): چنانکه مجال جولان بر اوابد وحوش ممکن نباشد. (جهانگشای جوینی). || قافیه های غریب در شعر. قافیهء غیر مشهوره. (آنندراج) (منتهی الارب). || بلا و سختی که ذکر آن همیشه باقی ماند. (آنندراج).