اهل خلوت

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ خَلْ وَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) گوشه نشین. ریاضت کش :
آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تأثیر دولت از کدامین کوکب است.
حافظ.