اهل طیلسان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ طَ / طِ لَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) طیلسان پوش. عالم دین :
وز مال شاه و میر چو نومید شد دلم
زی اهل طیلسان و عمامه و ردا شدم.
ناصرخسرو.