«لغت نامه دهخدا»
[اَ نَ] (ع ص، اِ)پست گردن و خمیده قامت کوتاه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). آنکه گردن وی فرونشسته بود. (از تاج المصادر بیهقی). هامون گردن. (خلاص). || آنکه بر زین درست نتواند نشست و بچپ و راست مایل باشد. || پسر زن گرامی نژاد که از بندهء آزاد زاده باشد. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب).