ایز

«لغت نامه دهخدا»

(ترکی، اِ) نشان قدم. اثر پا. (فرهنگ فارسی معین).
- ایز کسی را گرفتن؛ رد پای کسی را گرفتن. او را پنهان تعقیب کردن. (فرهنگ فارسی معین).
- ایزگم کردن؛ رد پا را از میان بردن. گم کردن اثر و نشانهء خود.
- || مردم را به اشتباه انداختن. (فرهنگ فارسی معین).