ایشک

«لغت نامه دهخدا»

[شَ] (ترکی، اِ) خر. الاغ. اِشک:
نزد خر خرمهره و گوهر یکیست
آن ایشک را دَر دُر و دریا شکیست.
مولوی (مثنوی چ خاور ص367).
زر نابش فتد بکف ایشک
بخرد توبره برای ایشک.دهخدا.