باباعبدالله چشمه مالان

«لغت نامه دهخدا»

[عَ دُلْ لا هِ چَ مَ] (اِخ) مردی قلندر و جماعت کش بود و مردم باو ارادت تمام میداشتند. این رباعی از اوست:
یارب چه خوش است بی دهان خندیدن
بی واسطهء چشم جهان را دیدن.
بنشین و سفر کن که بغایت خوبست
بی منت پا گرد جهان گردیدن.
(مجالس النفائس ص144).