بابونه گاوی

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (اِ مرکب)(1) گلی است بیرونش سفید و اندرونش زرد میباشد و آنرا بعربی حبق البقر و اصداق المرض گویند. (برهان). گاوچشم. اقحوان البقر. کافوری. دارای ساقه های بلند و معطر که بر ضد کرم بکار میرود. (گیاه شناسی گل گلاب ص 265). تیره: سینانتره - رادیه. قسمت قابل مصرف: گل. مادهء مؤثره: اسانس. (کارآموزی داروسازی ص 199). دارای برگهای سفید وسط زرد و پُرپَر است. بوتهء آن بزرگتر از بابونهء معمولی است و به ارتفاع نیم متر میرسد. بعض اقسام آن در گل کاری بکارمیرود. (فرهنگ روستائی ص 299).
.(از کارآموزی داروسازی)
(1) - Matricaire.