«لغت نامه دهخدا»
[خِ](ع ص، اِ) ظالم. کم کنندهء حق کسی. (آنندراج). باخسه. -امثال: تحسبها حمقاء و هی باخس، و بروایتی باخسه؛ در حق زیرکی گویند که خود را احمق وانماید و اصل مثل آنست که شخصی زنی را گول پنداشته از فرط طمع مال خود را بمالش آمیخت تا در وقت تقسیم مال جید ستاند. زن عندالمقاسمه راضی نشد و شکایت پیش قاضی برد. قاضی مال زن بزن رهانید و بر آن مرد عتاب کرد و تاوان فرمود و گفت تو زن را فریب میدهی آن مرد در جوابش گفت: تحسبها حمقاء و هی باخس؛ ای و هی ظالمه. (منتهی الارب).